Polityka międzynarodowa
Niebieska fala: koniec woke?
Demokraci przygotowują się do określenia agendy, którą będą promować z Kongresu od stycznia 2027 roku.
https://conciencia-democratica.org/articulos/marea-azul-el-fin-de-lo-woke?lang=plAutor Bernardo Gortaire Morejón13 listopada 20266 min czytania
Podczas gdy ostatnie mandaty są nadal rozdzielane, a niektóre środowiska MAGA odmawiają uznania wyniku niebieskiej fali, demokraci przygotowują się do określenia agendy, którą będą promować z amerykańskiego Kongresu od stycznia 2027 roku.
Mimo niezadowolenia republikanów i choć nadal utrzymują się wątpliwości, czy administracja Donalda Trumpa naprawdę uzna porażkę, czy też stworzy kolejny gorzki scenariusz dla demokracji Stanów Zjednoczonych, jak szturm na Kapitol w 2021 roku, już zaczyna się szukać wyjaśnień wielkiego zwycięstwa demokratów.
Niektóre umiarkowane środowiska i doradcy polityczni, tacy jak Javier Sánchez Glez czy Guille Raffo, przypisują zmianę temu, że Partia Demokratyczna zdecydowała się odejść od tzw. kultury „woke”. To pojęcie, które w ostatnich latach zdominowało dyskurs prawicy – od tzw. „wojny kulturowej” – w odniesieniu do lewicowych stanowisk skupionych na kwestiach tożsamości płciowej, sprawiedliwości społecznej i intersekcjonalności.
Aby zrozumieć, czy ta teza jest prawdziwa, należy wyjść od założenia, że strategia demokratów nie była realizowana w jednolity sposób we wszystkich stanach USA.
Skrzydło progresywne – obejmujące coraz bardziej widocznych demokratów-socjalistów, małe ruchy robotnicze, a nawet niektórych otwartych zwolenników marksizmu – od lat toczy „wojnę” z establishmentem Partii Demokratycznej. Senator Bernie Sanders z Vermontu był przez cały XXI wiek najbardziej widoczną twarzą mniej widocznej wizji polityki amerykańskiej, bliższej europejskiej socjaldemokracji nordyckiej.
Progresywizm w Stanach Zjednoczonych utrzymuje głębokie niezadowolenie z Partii Demokratycznej od czasu, gdy wewnętrzne siły partii odmówiły mu wsparcia przy wyborze kandydata na prezydenta – zarówno w 2016 roku, kiedy Hillary Clinton przegrała z Donaldem Trumpem, jak i w 2020 roku, gdy Joe Biden zdołał uniknąć bezpośredniej reelekcji Sandersa.
Od tamtej pory postaci takie jak Alexandria Ocasio-Cortez (AOC), reprezentantka Nowego Jorku od 2019 roku, wyrosły poza swoją lokalną niszę, by dać głos młodszym pokoleniom, które nigdy nie osiągnęły amerykańskiego snu, z którego korzystali i nadal korzystają „boomerzy”. Wraz z Sandersem AOC zrobiła wyłom w Partii Demokratycznej, choć umiarkowane środowiska widziały w nich raczej zagrożenie niż atut.
Partia Demokratyczna miała związane ręce podczas pierwszych dwóch lat Trumpa 2.0. Mając większość w obu izbach, a nawet poparcie władzy sądowniczej z większością konserwatywną, Trump narzucił swoją agendę powiązaną z Projektem 2025 niemal jak polityczny walec. W obliczu tego scenariusza wielu progresywistów domagało się braku zdecydowanych odpowiedzi ze strony demokratów i rozpoczęło wyścig, który okazał się sukcesem – kilku wygrało prawybory mimo niezadowolenia umiarkowanych w partii.
To prawda, że w niektórych czerwonych stanach najlepsi byli demokraci bliżsi centrum, ale w niebieskich stanach siły lewicowe osiągnęły szczególnie widoczną obecność. Widać to było przede wszystkim w Nowym Jorku, gdzie burmistrz Zohran Mamdani stworzył parasol dla amerykańskiego progresywizmu. Jego sojusznicy – Claire Valdez (okręg 7), Darializa Ávila Chevalier (okręg 13) i Brad Lander (okręg 10) – najpierw wygrali prawybory, a następnie mandaty do federalnego Kongresu.
Wpływ pierwszego muzułmańskiego burmistrza Nowego Jorku wykracza poza granice i jest globalnym fenomenem w mediach społecznościowych dzięki jego przekazom o tolerancji i współistnieniu. Irytował też niejednego swoimi filmami i nagraniami w mandaryńskim, arabskim czy hiszpańskim, które przyciągnęły międzynarodową uwagę.
Nie oznacza to jednak, że umiarkowane liberalne skrzydło zajmujące szczyty Partii Demokratycznej zaakceptowało i zinternalizowało ten model.
Hakeem Jeffries, reprezentant 8. okręgu Nowego Jorku, Chuck Schumer, senator z Nowego Jorku, oraz Cory Booker, senator z New Jersey i krajowa postać partii, rysują się jako punkty odniesienia przyszłej kadencji, przy czym dwaj pierwsi jako potencjalni liderzy nowych większości. Już jednak stają w obliczu rosnącej presji ze strony skrzydła progresywnego.
Media społecznościowe i kilka petycji na platformie Change.org zgromadziły już dziesiątki tysięcy podpisów, by partia zaproponowała inne nazwiska. Największa, mająca uniemożliwić Jeffriesowi objęcie funkcji spikera Izby Reprezentantów, ma już ponad 850 tysięcy podpisów w momencie pisania tych słów i cieszyła się nawet poparciem aktora Marka Ruffalo.
Umiarkowanym demokratom wskazuje się, że te wybory midterm wygrano nie „dzięki nim”, lecz „mimo nich”. Kwestionuje się też ich związki z państwem Izrael oraz finansowanie pochodzące z AIPAC i pokrewnych sieci.
W tym kontekście Chuck Schumer w 2010 roku powiedział, że jedną z jego ról w Senacie było bycie „shomer Yisrael”, czyli „strażnikiem Izraela”. Z kolei w marcu 2026 roku Cory Booker, senator z New Jersey, ogłosił, że przestanie przyjmować wpłaty od komitetów akcji politycznej skupionych na jednej sprawie, w tym tych związanych ze wsparciem dla Izraela; część wyborców mu tego nie wybaczyła i nadal widzi go jako część tej sfery.
Inna krytyka dotyczy braku wsparcia finansowego dla osób spoza status quo Partii Demokratycznej. Wskazuje się, że Angie Nixon, stanowa reprezentantka z Florydy i kandydatka do federalnego Senatu, była blisko wygrania mandatu z republikańską Ashley Moody, ponieważ krajowy aparat partii nie zapewnił jej wystarczających funduszy na bardziej konkurencyjną kampanię.
Na razie niektóre środowiska starają się wyjaśnić zwycięstwo demokratów jako akt moderacji dyskursywnej – koniec „woke”. W praktyce jednak te wybory dały jedną z najbardziej zróżnicowanych list w historii. Wśród „pierwszych razy” znajdują się:
- Chris Pappas z New Hampshire: pierwszy otwarcie gejowski mężczyzna wybrany do federalnego Senatu.
- Abdul El-Sayed z Michigan: pierwszy muzułmanin wybrany do federalnego Senatu.
- Peggy Flanagan z Minnesoty: pierwsza rdzenna kobieta wybrana do federalnego Senatu.
- Keisha Lance Bottoms z Georgii: pierwsza czarna kobieta wybrana na gubernatora stanu USA.
- Deb Haaland z Nowego Meksyku: pierwsza rdzenna kobieta wybrana na gubernatora stanu USA.
- Gina Hinojosa z Teksasu: pierwsza latynoska gubernatorka.
Lista jest jeszcze dłuższa w Kongresie i podważa tezę, że polityka tożsamościowa nie odegrała istotnej roli w tych wyborach.
Niektórzy zwycięzcy, jak sam Abdul El-Sayed, w kampanii unikali koncentrowania dyskusji na tematach religijnych czy płciowych. I z dużym talentem politycznym skierowali rozmowę na potrzeby obywateli oraz pilną potrzebę obniżenia kosztów życia.
Podobnie Gina Hinojosa przyznała, że starała się uciec od dyskursywnej pułapki agendy płciowej: oskarżeniom o bycie „zbyt woke” przeciwstawiła, że ludzie pracujący są „zbyt broke”, czyli zbyt zubożali.
W ostatnich latach jedną z ulubionych strategii prawicy było przenoszenie sedna rozmowy na tematy społeczności trans lub agendy różnorodności, równości i inkluzji (DEI), a część demokratów zdawała się to zauważyć.
Jednak daleko od przedstawiania jej jako martwej agendy, Ro Khanna, federalny reprezentant 17. okręgu Kalifornii, przypieczętował zwycięstwo demokratów jasnym przesłaniem: „DEI is back!” („DEI wraca!”).
A prawdopodobnie wisienką na torcie jest wypowiedź Jaelynn Scott, wybranej do Izby Reprezentantów stanu Waszyngton z 37. okręgu legislacyjnego i pierwszej czarnej transpłciowej kobiety wybranej do legislatury stanowej w kraju, która stwierdziła:
„Każdemu trans nieletniemu z Waszyngtonu, któremu powiedziano, że nie ma dla niego miejsca: owszem, jest. Jest w stanowej Izbie”.
Podsumowując, w tych wyborach nie istniała jedna recepta. Historycznie partie prezydenta Stanów Zjednoczonych mają tendencję do tracenia mandatów w wyborach midterm.
W przypadku porażki Trumpa 2.0 nie zapowiadało się to jako niespodzianka. Między skrajnie wysokimi kosztami życia – gdzie wyróżnia się niespełniona obietnica obniżenia cen benzyny; shrinkflation (reduflacja), polegająca na zmniejszaniu zawartości lub rozmiaru produktu bez proporcjonalnego obniżenia ceny; polityką terroru ICE; niepopularną wojną z Iranem; ludobójstwem w Gazie; oraz rosnącą przepaścią między 0,1% a resztą kraju, którą James Talarico, wybrany senator z Teksasu, otwarcie nazwał „wojną klasową” – było mało miejsca na inny wynik.
Powrót dyskursu opartego na gospodarce i pracy jest istotny i potrzebny, ale udawanie, że skupienie na mniejszościach i kwestiach płci było problemem, kończy się kupowaniem narracji bez spojrzenia na rzeczywistość.
Udostępnij
Dla Instagrama: skopiuj link i wklej go w relacji lub wiadomości prywatnej.
Kontynuuj z
.jpg)
Polityka międzynarodowa
Ofiary ICE Trumpa: „Było nas dwudziestu siedmiu w pokoju 3x4”
Uliczne nękanie, arbitralne aresztowania, naruszenia praw człowieka, konstytucji i obowiązujących przepisów. Tak działa ICE, budząca strach agencja migracyjna Trumpa.
Felipe Galli
Polityka międzynarodowa
Geopolityka do granic możliwości: Czy grozi nam koniec zachodniej hegemonii?
W tej nowej odsłonie Świadomości Demokratycznej analizujemy najbardziej burzliwe fronty na forum międzynarodowym wraz z profesorem Federico Bauckhage.
Juan Tomás Jara Masson

Polityka międzynarodowa
Zostaliśmy ostrzeżeni
Globalna wojna jest bliżej, niż nam się wydaje.
Bernardo Gortaire Morejón
.jpg)
Komentarze
Brak komentarzy. Otwórz rozmowę.
Zaloguj się, aby komentować. Zaloguj się