Spis treści
Polityka międzynarodowa
Ofiary ICE Trumpa: „Było nas dwudziestu siedmiu w pokoju 3x4”
Uliczne nękanie, arbitralne aresztowania, naruszenia praw człowieka, konstytucji i obowiązujących przepisów. Tak działa ICE, budząca strach agencja migracyjna Trumpa.
https://conciencia-democratica.org/articulos/victimas-del-ice-de-trump?lang=plAutor Felipe Galli15 listopada 202619 min czytania
Pogłębiona lektura
Kiedy mówimy o zamaskowanych mężczyznach ubranych w cywilne ubrania, prowadzących nieoznakowane samochody i wykonujących funkcje policyjne, takie jak aresztowanie ludzi, zastraszanie ich przemocą i wysyłanie do ośrodka detencyjnego, obraz, który najszybciej przychodzi nam do głowy, to tajna policja reżimu autorytarnego. Ludzie działający w szarej strefie, bo wiedzą, że mają poparcie państwa do wykonywania brudnej roboty, ale zasłaniają się, bo wiedzą, że brud ich pracy mógłby ich splamić. Taki właśnie jest przypadek ICE, budzącej strach agencji migracyjnej rządu Donalda Trumpa.
ICE to skrót od Immigration and Customs Enforcement, co po polsku oznacza Służbę Imigracyjną i Kontroli Celnej. Została utworzona w 2003 roku po zamachach na World Trade Center z nominalnym celem wykrywania nielegalnych imigrantów w Stanach Zjednoczonych. Jej coraz bardziej wszechobecna obecność i rosnące ataki na legalnych migrantów i pełnoprawnych obywateli uczyniły z niej ognisko kontrowersji, terroru i coraz bardziej otwartego odrzucenia wśród ludności amerykańskiej. Z federalnej agencji egzekwowania prawa dziś są tacy, którzy nie wahają się nazywać jej siłą parapolicyjną, a nawet paramilitarną.
Chociaż jej działania i kontrowersje są różnorodne i sięgają kilku lat wstecz, nasiliły się one gwałtownie w ciągu ostatnich dwóch lat, za rządów Trumpa. Po drodze nie chodzi tylko o traktowanie deportowanych, ale także o przypadki nadużycia władzy, agresji, a nawet morderstwa.
Z Conciencia Democrática mieliśmy okazję dotrzeć do historii kilku protagonistów działań tej budzącej strach instytucji, którzy mówili pod warunkiem anonimowości, aby zachować tożsamość. Podczas gdy dyskutuje się o politycznym kursie północnej superpotęgi po wyborach śródkadencyjnych, konieczne jest zdanie sprawy z tego, że za tym wszystkim stoją prawdziwi ludzie cierpiący prawdziwe nadużycia.
Historia Richarda: „Myślałem, że jestem na kroku przed śmiercią”
Richard jest Wenezuelczykiem, ma 48 lat i do około roku temu prowadził normalne życie razem ze swoim dorosłym synem. Wszystko się zmieniło, gdy niespodziewanie wpadł w szpony ICE i został deportowany do Meksyku. Poprzez serię nagrań audio zgodził się podzielić swoją historią, którą wreszcie możemy ujawnić.
„Wszystko zaczęło się od mandatu drogowego”
To była noc jak każda inna. Richard jechał przez swoją okolicę na Florydzie, wykonując dostawę dla biznesu, z którego utrzymywał się on i jego syn. Zatrzymała go wtedy policja, argumentując, że przejechał na znaku „stop”. Poprosili o dokumenty i po około piętnastu minutach sprawdzania informacji poinformowali go, że jest aresztowany, rzekomo używając wykroczenia drogowego jako pretekstu.
„Skuli mnie kajdankami z tyłu, samochód odholowali, zabrali go”, opowiada Richard w pierwszym z długiej serii nagrań audio, w których opowiedział mi swoją historię, „zabrali mi telefon, łańcuszki, wszystko, co miałem przy sobie…” i zabrali go do celi aresztu tymczasowego w pobliskim komisariacie na dwie godziny, żeby czekał. „To było super ciasne, zimne miejsce i zastanawiałem się… wszystko to za wykroczenie?”
To właśnie powiedziały mu władze, które zgodnie z konstytucją i lokalnymi przepisami miały obowiązek poinformować go o przyczynach aresztowania i zapewnić pomoc prawną (nawet nie będąc obywatelem). Wszystko było rzekomo za wykroczenie drogowe i mieli postawić go przed sądem w ciągu następnych 48 godzin. Osaczony i bez możliwości protestu Richard po prostu czekał na rozwiązanie swojej sytuacji.
Został wtedy przewieziony do aresztu w TGI Kate w Doral, Miami. „Założyli mi jeden z tych więziennych mundurków, które widzisz w filmach, cały pomarańczowy”. Mundurek miał krótkie rękawy i był na niego za mały, do czego doszła jeszcze zimna temperatura w tym więzieniu. Richard i jeden z jego towarzyszy, Argentyńczyk, musieli pocierać sobie ramiona, żeby się ogrzać, zanim zmuszono ich do rozdzielenia i wsadzenia do małych cel. Pamięta koc jako niezwykle mały, a materac „płaski jak pizza”. Cela wydała mu się „bardzo podobna do tej, w której zamknęli Nicolása Maduro”.
Te pierwsze dni Richard pamięta jako najgorsze. Od pierwszej minuty zaczęły się nadużycia i złe traktowanie. „Co jakiś czas przechodził strażnik i świecił ci latarką w twarz”, wyjaśnia, „pierwszej nocy przeszła policjantka (czarna kobieta, według jego opisu) i rzuciła mi jedzenie w twarz”.
Richard spędził do trzech dni w tym więzieniu, aż wreszcie wezwano go na wirtualną rozprawę z sędzią. Sędzia powiedział mu, że musi zapłacić grzywnę w wysokości 2000 dolarów. Teoretycznie po zapłaceniu grzywny mógłby wyjść. Jednak wyjaśnił, że ma „pending hold z ICE”. Krótko mówiąc, miał zostać przekazany agentom budzącej strach agencji migracyjnej.
„Dla mnie to byli najemnicy”, wyjaśnia. „Kiedy mi to powiedzieli, wyszedłem, wsadzili mnie do super małego pokoju z kupą Kubańczyków. Było nas około siedmiu, ośmiu albo dziewięciu osób. Wszyscy tam przestraszeni, nie wiedzieliśmy, co się stanie. Przeszliśmy sąd, powiedzieli nam o holdzie migracyjnym z ICE… byliśmy tam, myśląc, że nas wypuszczą (bo mogli cię wypuścić po zapłaceniu kaucji), ale kiedy wychodzisz, ludzie z ICE już tam są”.
„Nie jestem przestępcą”
Następne tygodnie były dla Richarda pełne udręki. Najpierw przeniesiono go do budzącego strach Metro West. To największe więzienie w hrabstwie Miami-Dade, o pojemności 3098 osób. Stało się znane z wykorzystywania go przez ICE do umieszczania tam osób z holdem migracyjnym.
„To gigantyczne więzienie”, wspomina Richard, „jak tylko przyjechaliśmy, dali nam mundurek. Był taki sam jak poprzedni, pomarańczowy… ale przynajmniej z długimi rękawami. I zabrali nas do miejsca detencji, które nie było już pokojem. To było jak gigantyczna sala pełna mnóstwa łóżek piętrowych, a na środku stał policjant, który był jak strażnik tych, którzy tam są zatrzymani.”
W tym miejscu było dużo ludzi, ale nie wszyscy byli procesowani w sprawach migracyjnych, z różnymi przestępstwami od przemocy domowej po kradzież, „ludzie tacy jak ja, którzy nie mieliśmy żadnego przestępstwa, byliśmy tam zmieszani ze zwykłą przestępczością… nie byli wysokiego ryzyka, ale byli przestępcami, a my nawet nie byliśmy procesowani.”
Podczas próby spania na tym łóżku Richard, który jest nadciśnieniowcem, zaczął chorować. „Szybko się tam choruje. Miałem objawy przeziębienia, czułem się słaby. Próbowałem nie wpadać w depresję, ale to było niemożliwe. Jak to możliwe, że nie mając żadnego przestępstwa, nie robiąc nic innego, tylko pracując przez pięć lat, płacąc podatki w porządku, będąc przyzwoitym, przechodziłem przez to?”
Mimo to Richard walczył, żeby nie upaść. Według jego zeznań niektórzy z osadzonych mieli zachowania i myśli samobójcze, dochodząc do punktu, w którym przestawali jeść. „Ale nie ja, powiedziałem, że wyjdę z tego żywy”. Przyznaje, że miał takie myśli: „tak, miałem myśli samobójcze i walczyłem z nimi. Nie jestem bardzo wierzący, ale modliłem się co noc, to był mój sposób na uspokojenie się”.
W końcu pozwolili mu porozmawiać przez telefon z synem, który był zdesperowany i nie bardzo wiedział, co robić. Richard jednak był już pogodzony ze swoją sytuacją i wyjaśnił, że nie zamierza kwestionować postępowania przeciwko niemu.
„Poproszę, żeby mnie samodeportowali. Nie wiem, co się stanie, ale naprawdę chcę wrócić do swojego kraju. Nie chcę już być w tym gównianym kraju.”
„Trzy dni stłoczeni”
Jego następnym przystankiem było Miramar ICE Field Office, które choć nominalnie jest centrum administracyjnym do check-in i przetwarzania przez ICE, w praktyce działało jako faktyczne centrum detencyjne. Obfituje w raporty o ekstremalnym przeludnieniu, ludziach śpiących na podłodze, otwartych toaletach, braku łóżek i opieki medycznej. Po raz pierwszy Richard mógł stanąć twarzą w twarz ze swoimi prawdziwymi porywaczami.
„Zadali mi kilka pytań”, wyjaśnia, „o to, czy będę kwestionował nakaz deportacji, czy nie, a ja już byłem zmęczony. To było sześć dni z jednego więzienia do drugiego i powiedziałem im, że nie, że chcę wrócić do swojego kraju. Ponieważ pokazałem się jako współpracujący, zgodzili się, żebym podpisał nakaz samodeportacji i obiecali, że wyślą mnie bezpośrednio do Wenezueli.” Pozwolili mu nawet zadzwonić do syna, żeby mu o tym powiedzieć.
Jednak sytuacja nie miała się na tym skończyć.
Richard został przeniesiony do tego, co opisuje jako rodzaj „pokoju oczekiwania”, gdzie na początku było piętnaście osób czekających (w większości Latynosów, ale pamięta też, że widział osoby np. z Bliskiego Wschodu). Chociaż to pokój oczekiwania, który według obowiązujących przepisów ogranicza pobyt do dwunastu godzin, Richard i jego towarzysze pozostali tam co najmniej trzy dni. „A kiedy odchodziliśmy, było już do dwudziestu siedmiu osób… dwudziestu siedmiu osób w pokoju 3x4”.
Pamięta warunki jako znacznie gorsze. „Wszyscy krzyczeli i kłócili się”, były kłótnie, tarcia, a uczucie choroby się nasiliło. Poznał też inne historie, każdy miał inną: „Był przypadek dwóch Kubańczyków, których złapali ojca i syna. Jeden szedł stawić się w imigracji w sprawie azylu, na rozmowę, która jest wymagana corocznie, i go złapali. A syna, bo miał małą kłótnię z żoną, sąsiadką, dziecięce sprawy, i sąsiadka wezwała policję”.
W tym okresie jednak Richard nawiązał przyjaźń z jednym z towarzyszy, Wenezuelczykiem o imieniu Carlos.
„To był pierwszy raz, kiedy rozmawiałem z kimś mniej więcej w moim wieku i opowiedział mi, co mu się przydarzyło, coś podobnego do mnie. Przyjechała policja, przyjechała do jego domu, aresztowali go, a on był legalny, jest w procesie azylowym, ale im to nie przeszkadza. Dla nich każda sytuacja, która może cię doprowadzić do procesu deportacyjnego, jest przydatna. To jest biznes”, argumentuje Richard. „Ale zostaliśmy bardzo dobrymi przyjaciółmi, choć to była mikroprzyjaźń, spaliśmy przytuleni do siebie, bo czasem musisz znaleźć osobę, której mniej więcej ufasz, żeby móc spać spokojnie. Towarzyszyliśmy sobie, opowiadaliśmy historie.”
W końcu trzeciego dnia agenci ICE wrócili, wezwali ludzi z grupy i wśród wymienionych był Richard. Zabrali go.
„Zacząłem płakać, ale przede wszystkim zacząłem płakać, bo Carlosa nie było w grupie ze mną. Czułem znowu straszną samotność.”
„Skuli nam całe ciało”
Richard ostatecznie został przeniesiony, według naszych notatek, nie mniej niż siedem razy, może osiem. On sam przyznaje, krótko przed tym, jak musiał odłożyć resztę rozmowy, że niektóre szczegóły mu umykają. Była to seria przemieszczeń, w których nigdy nie mówili mu, dokąd go zabierają, aż do przyjazdu, i zawsze w bardzo złych warunkach.
„Byliśmy jak więźniowie”, wyjaśnia, „skuli nas kajdankami na rękach, w pasie i na nogach. To znaczy, mieliśmy stopy spięte kajdankami, ręce spięte kajdankami, pas z kajdankami, i od pasa do nóg kajdanki, i łańcuch łączący cały system kajdanek… byliśmy traktowani, jakbyśmy byli najgorszymi przestępcami. Nikt ze sobą nie rozmawiał”.
Po Miramar zabrano go do tymczasowej instalacji, która wyglądała jak namiot, takie, które rząd Trumpa zainstalował do obsługi deportacji. Richard pamiętał jej nazwę jako Crown lub Cromwell. To był przedostatni przystanek na Florydzie i opisał go jako „trochę lepszy od poprzednich”, bo „były materace, koce, jedzenie nie było takie złe… przeczytałem książkę Garcíi Márqueza i Biblię, żeby nie stracić całkowicie głowy”.
To było jedyne miejsce, gdzie mógł spać w łóżku i dzwonić do syna z pewną regularnością. Mimo to ciemne myśli nie odeszły. Pewnej nocy znowu go wyciągnęli. Tym razem transfer miał być dłuższy… i miał się skończyć poza Stanami Zjednoczonymi.
„Oszukali mnie, porzucili mnie w Meksyku”
Podczas ostatniego etapu detencji ICE dało Richardowi do zrozumienia, że nie będą mogli deportować go do Wenezueli i że w takim przypadku zaproponują wysłanie go bezpośrednio do Meksyku. Richard oczywiście odmówił. „Historie pośrednich deportacji do Meksyku były przerażające”, wyjaśnia, wciąż zacinając się w mowie, „powiedziałem nie… ludzi zabijają, porywają”.
W końcu pewnej nocy wyciągnęli Richarda i grupę trzydziestu osób. Powiedzieli im, że jadą do ostatecznego centrum deportacyjnego, a potem na lotnisko. Po kolejnej rutynie kajdanek i małych pokoi oczekiwania wysłali go na lotnisko Opa-Locka i wsadzili ich do samolotu nadal skowanych.
„Wszyscy byliśmy zdenerwowani, bo nic nie wiedzieliśmy, jeden z Kubańczyków odmówił wejścia i miał kryzys nadciśnieniowy”, wspomina. „A personel pokładowy to byli Haitańczycy, to pamiętam. Byli Latynosi i Haitańczycy pomagający deportować ludzi. To coś, czego nie rozumiem… myślę, że celowo grają na kwestii psychologicznej. Stawiają ludzi, którzy byliby… powiedzmy, twojej rasy, żeby cię maltretować”.
Lot był długi, z kilkoma międzylądowaniami, zanim wreszcie wylądowali w Teksasie, gdzie miała się odbyć jego ostatnia detencja. Już przy przyjeździe Richard przeżył niezwykle bolesny moment, gdy bez widocznego powodu agenci ICE zatrzymali autobus przy wjeździe i zostawili go zaparkowanego z osadzonymi w środku na pięć godzin, narażonych na upał, aż niektórzy zagrozili buntem i wreszcie ich wpuścili.
„Trzymali nas tam dwa dni… a drugiego dnia był jakiś bunt”, wspomina Richard, „sytuacja tam była żałosna. Byliśmy stłoczeni. Wsadzili nas do pokoju… myślę, że 2x6… był długi. Ja wtedy byłem tak zmęczony i przestraszony. W pewnym momencie obudziłem się z nogą jakiegoś faceta, Kubańczyka, na sobie. Nie obchodziło mnie to”.
W następnych dniach, w miarę pogarszania się sytuacji, rozeszła się wieść, że mają przenieść grupę wenezuelską. Richard nie wiedział, jaka będzie jego sytuacja, mimo że podpisał samodeportację do Wenezueli i podpisał papiery w tym celu. Ponadto loty deportacyjne do Wenezueli już się otworzyły. Jednak wkrótce miał poznać prawdę. Oszukali go i nie dotrzymają obietnicy. Pewnej nocy wreszcie wsadzili go do autobusu, zawieźli na granicę i zostawili w Reynosie, na terytorium meksykańskim.
„Prosiłem, żeby mnie zostawili w Wenezueli, a porzucili mnie w Meksyku”, wspomina. „Znowu zabrali nas do więzienia, gdzie zrobili nam badania medyczne. Tam powiedzieli nam, że zabiorą nas do Villahermosy, na południową granicę kraju, podróż trwającą ponad dwadzieścia cztery godziny”. Na tym zakończyła się jego historia, porzucony na południu Meksyku, bez nikogo, kto by mu pomógł, i muszący radzić sobie sam, żeby wrócić do Wenezueli.
„Część mojej grupy poszła pieszo, musiała przekroczyć Darién… Gwatemalę, Kostarykę i tak aż do Wenezueli”, kończy, „inni musieli zejść do Gwatemali i prosić o salwokondukt… a inni mogli podróżować z przeterminowanym dowodem, płacąc tysiąc i coś dolarów… ja zapłaciłem pięćset.”
Relacja kończy się bez wielkiej nadziei i w wyczerpanym tempie.
„Jest dużo więcej, czego nie mogłem opowiedzieć, było za dużo”, przyznaje, „Temat jest długi, dłuższy niż to wszystko”.
Historia Fausty: „Nie zabrali mnie tylko dlatego, że nie było już miejsca w vanie”
ICE nie tylko łapie i maltretuje nielegalnych imigrantów. Wielu legalnych imigrantów, a nawet pełnoprawnych obywateli Stanów Zjednoczonych, doświadczyło tego prześladowania.
Fausta urodziła się w Wenezueli, jest wnuczką Kubańczyków mieszkających w Stanach Zjednoczonych. W miarę zaostrzania się brutalnego kryzysu politycznego, społecznego i gospodarczego w południowoamerykańskim kraju ona i jej siostra podjęły decyzję o emigracji do Ameryki Północnej. Pierwotnie planowały to zrobić po ukończeniu szkoły średniej, ale jej udział w brutalnie stłumionych protestach w 2014 roku i zaostrzenie się przemocy politycznej pod reżimem chavistowskim skłoniły Faustę, wówczas nastolatkę mającą zaledwie czternaście lat, do przyspieszenia planów.
Proces migracyjny Fausty był stosunkowo normalny i mogła prowadzić życie bez większych wstrząsów. Zdobyła upragnioną green card („zieloną kartę”, jak nazywa się tymczasowe pozwolenie na pobyt) i w październiku 2025 roku miała rozmowę o obywatelstwo. Bez karalności, z podatkami w porządku, studiami i pracą, wydawało się, że spełniła wszystkie wymagania do uzyskania pełnego obywatelstwa i wyznaczono datę jej przysięgi. Wszystko wydawało się iść gładko.
Jednak daty zbiegły się z zaostrzeniem restrykcji migracyjnych przez rząd Trumpa. W czerwcu już zadekretował zakaz wjazdu dla osób z dziewiętnastu krajów, wśród których była Wenezuela. A w grudniu Służba Obywatelstwa i Imigracji wydała memorandum, które wstrzymało wszystkie oczekujące świadczenia migracyjne dla osób urodzonych w tych krajach lub będących ich obywatelami. To zawiesiło prawie wszystkie procesy naturalizacji, a nawet odwołało ceremonie przysięgi, które miały już wyznaczone daty, jak w przypadku Fausty.
„Zabierali ludzi w każdym wieku”
„Moje pierwsze spotkanie z ICE było, kiedy pracowałam w antyhandlu” opowiada Fausta, „zniknęli ojca ocalałej z handlu. Ta nieletnia, która nadal nie była w stanie zobaczyć ojca, musiała otrzymać pomoc psychologiczną, stamtąd miałam informację…”
Później miała osobiste spotkanie. Niejednokrotnie natknęła się na agentów instytucji w swojej codziennej rutynie na ulicach, wielu z nich robiło wulgarne komentarze lub kpiło z jej „latynoskiego wyglądu” i rzucało bezpośrednie groźby wszczęcia przeciwko niej postępowania. Rzeczywistość przeżywana przez wielu mieszkańców pochodzenia latynoskiego w jej społeczności.
„Moje ostatnie spotkanie było w marcu 2026”, wspomina, „kiedy poszłam na stację benzynową, wszystko normalnie, aż przyjechali oni. Zabrali bardzo dużo osób, które tam przechodziły, w każdym wieku. Wsadzali je do vana, żeby je zabrać. Zrobili mi zdjęcie, tak jak wszystkim innym, którzy tam byli, i odjechali… jeden mi powiedział, że nie zabrali mnie, bo nie było już miejsca”.
„Są zimni i brutalni”
Fausta nie jest jedyną, która miała niefortunne lub okolicznościowe spotkania z ICE. Detencja, a nawet deportacja osób, które po prostu „były w złym miejscu o złym czasie”, gwałtownie wzrosła od 2025 roku. Aresztowania osób bez karalności pomnożyły się dwudziestokrotnie od objęcia władzy przez Trumpa, z operacjami w miejscach publicznych, które łapały osoby w każdym wieku, w tym nieletnich i starszych. Według danych TRAC Immigration z lutego 2026 roku było około 68 000 zatrzymanych w poprzednim roku, z czego 73,6% nie miało żadnego wyroku skazującego.
I być może porównanie agentów ICE do innych represyjnych instytucji jest bardzo surowe, ale ich sposób zachowania, postawy i arbitralna przemoc, z jaką działają, przywołują u Fausty, która w adolescencji była świadkiem najgorszej części reżimu chavistowskiego, dobrze jej znane wspomnienia.
„Jak upokarzali ludzi, prowadząc ich do vana. Ich poniżające i wulgarne komentarze wobec kobiet i osób starszych. Poczułam ten sam strach, to uczucie, że włosy stają dęba, które czułam, kiedy w Wenezueli przychodzili tłumić protesty, to uczucie, żeby powiedzieć uciekaj. Ale w tym momencie nie mogłam uciec”, kończy, „nie mogłam nie zauważyć ich podobieństwa do kolektywów chavistowskich”.
„Policja jest współwinna”
Na pytanie, czy szukała pomocy prawnej, Fausta odpowiada, że tak. „Skontaktowałam się z moim adwokatem imigracyjnym, który w tym momencie powiedział mi, żebym nie szła na policję, bo współpracuje z ICE”, odpowiada. Jej adwokat uspokoił ją co do możliwości, że jej zdjęcie spowoduje problemy, ale doradził, żeby nie brała udziału w żadnych protestach ani nie narażała się niepotrzebnie. Bez karalności („nawet mandatu drogowego”), z podatkami w porządku i będąc tylko zwykłą studentką, adwokat Fausty ocenia, że sprawa jest „bardzo czysta” i że prawdopodobnie nie grozi jej bezpośrednie niebezpieczeństwo.
„Od tego dnia miałam okazję rozmawiać z innymi, którzy też byli fotografowani, i ich adwokaci powiedzieli im to samo”, komentuje, „też jesteśmy niechętni do zwracania się na policję, nie tylko ze względu na ich znaną współpracę z ICE, ale też dlatego, że nie chcemy narażać się bardziej niż to konieczne”.
To, co robi Trump, jest nielegalne i są ludzie, którzy z tym walczą
Organizacje praw człowieka, prawa migrantów i zorganizowane grupy latynoamerykańskie w Stanach Zjednoczonych nie nadążają z doniesieniami. Nie jest niezwykłe, że głos hiszpańskojęzyczny odegrał kluczową rolę w zdecydowanym zwycięstwie opozycyjnej Partii Demokratycznej w wyborach śródkadencyjnych. I wiele z tych grup dołączyło do publicznej presji, żeby ustawodawcy i wybrani urzędnicy coś z tym zrobili.
Adelys Ferro, dyrektor wykonawcza Venezuelan American Caucus, rozmawiała z nami o tej sytuacji i działaniach, jakie podejmują takie organizacje jak ta, którą kieruje, w tym, co uważa za walkę oporu.
„Konstytucja Stanów Zjednoczonych jest naruszana”
Na początek, w odpowiedzi na pytanie, Ferro wyjaśnia nam, że jedna z wielu środków Trumpa otwarcie zaprzecza zarówno konstytucji amerykańskiej, jak i obowiązującym ramom prawnym oraz wielu traktatom międzynarodowym, których Stany Zjednoczone są sygnatariuszem.
„Najpoważniejsze naruszenia dotyczą Czternastej i Piątej Poprawki”, wyjaśnia Ferro, „Czternasta stanowi, że obywatelstwo Stanów Zjednoczonych jest z urodzenia. Trump próbował je wyeliminować poprzez rozporządzenie wykonawcze, żeby pozbawić dzieci imigrantów ich narodowości. Piąta stanowi o należytym procesie i równej ochronie dla wszystkich osób znajdujących się w Stanach Zjednoczonych, niezależnie od statusu migracyjnego.”
Ta poprawka była przywoływana w przypadkach bezterminowej detencji bez zarzutów karnych, w nakładaniu kaucji imigracyjnych, które muszą być płacone w stu procentach (w przeciwieństwie do kaucji karnych), oraz w anulowaniu TPS (Temporary Protected Status) dla różnych imigrantów w arbitralny sposób, w wielu przypadkach opierając się na tym, co sprawy sądowe udowodniły, że były to jedynie uprzedzenia rasowe.
W zakresie praw federalnych Ferro wskazuje na naruszenia Ustawy o Imigracji i Narodowości oraz Ustawy o Procedurze Administracyjnej. Wspomina o zakończeniu oznaczeń TPS bez minimalnego sześćdziesięciodniowego powiadomienia wymaganego przez przepis, anulowaniu już odnowionych ochron oraz wydaniu wytycznych zawieszających dostęp do azylu. Podobnie sędzia federalny uznał za nielegalną politykę deportowania osób do krajów trzecich innych niż ich kraj pochodzenia.
„W listopadzie 2025 Homeland Security deportowało dziewięć osób, wśród których, jak sądzę, było kilku Kubańczyków, do Gwinei Równikowej w Afryce”, komentuje Ferro, „wszyscy otrzymali w taki czy inny sposób nakazy ochrony w Stanach Zjednoczonych, które powinny były uniemożliwić im powrót do krajów pochodzenia z powodu ryzyka prześladowania lub tortur.”
Jakby wysłanie do tego kraju, jednego z najbardziej autorytarnych na świecie i z żałosnymi warunkami więziennymi, nie wystarczyło, na końcu wielu zostało odesłanych do krajów pochodzenia. „Nawet mężczyzna z Mauretanii, który uciekł przed dziedziczną niewolą”. Wszystko to narusza nie tylko prawa Stanów Zjednoczonych, ale samo prawo międzynarodowe, i istnieją skargi do Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie tych praktyk.
„To, co robimy, to opór”
W obliczu koordynacji podmiotów i organów publicznych praktycznie poświęconej „polowaniu” na imigrantów, Ferro wskazuje, że organizacje w krótkim terminie skupiły się na organizowaniu się, aby próbować powstrzymać sytuację i jednocześnie stawiać opór, dążąc do zwiększenia presji sądowej, ustawodawczej i międzynarodowej przeciwko rządowi Trumpa.
Podkreśla rolę ACLU jako najbardziej aktywnego strony procesowej w sprawach obywatelstwa z urodzenia, TPS i polityk ICE oraz wspólną pracę Venezuelan American Caucus i National TPS Alliance. Inne podmioty, takie jak LULAC, UnidosUS, Democracy Forward, CASA i National Immigration Project, złożyły pozwy przeciwko aresztowaniom bez nakazu sądowego i przeciwko bezkrytycznym detencjom osób bez karalności.
„Zorganizowaliśmy się, żeby wyjaśniać ludziom ich prawa, w tym to, co nazywamy ‘czerwoną kartą’, która jest kartą, na której są wymienione prawa, jakie ma każda zatrzymana osoba, i jeśli nie mówisz po angielsku, możesz ją dać temu, kto cię zatrzymuje, żeby wiedział, że znasz swoje prawa”, dodaje, „stworzyliśmy sieci szybkiej reakcji (o których oczywiście nie mogę dużo wyjaśnić), ale które są zasadniczo sieciami alertów społecznościowych, kiedy są operacje ICE w dzielnicach, szkołach lub miejscach pracy”.
Wpływ ma przechodzić przede wszystkim przez opinię publiczną, a Ferro jest w tym względzie ostrożnie optymistyczna. Zauważa, że jest już setki korzystnych wyroków sądowych, ponad 130 ustawodawców i 17 prokuratorów generalnych, którzy potępili te same praktyki, oraz że sondaże opinii w całym kraju odzwierciedlają opinię publiczną, która jest w większości krytyczna.
„To, co robimy, to stawiamy opór”, wyjaśnia, „naciskając w sądach, w Kongresie, na ulicy i na pozycji międzynarodowej. Żeby nasze prawa zostały skodyfikowane w prawie, potrzebujemy władzy politycznej i ufam, że jeśli będziemy nadal pracować z organizacji, i mamy nadzieję, że po tym roku nadejdzie ta okazja”.
Świat w czerni i bieli
Żyjemy w świecie, w którym informacja jest przekazywana z prędkością światła za pośrednictwem mediów społecznościowych. Jednak stało się to podatnym gruntem dla szalejącej dezinformacji, a także do pokazywania jednej strony, połowy strony lub tylko „pewnych stron” prawdy. W dużej części globalnej Północy (a ostatnio także w niektórych krajach Południa) widzieliśmy niebezpieczny wzrost mowy nienawiści, osłanianej lub usprawiedliwianej dyskursami strachu przed niebezpieczeństwem.
Raz za razem spotykamy się z masowym rozpowszechnianiem filmów imigrantów popełniających potworne zbrodnie. Radykalni muzułmanie w Europie, latynoscy gangsterzy w Stanach Zjednoczonych. Wszystko to przyczynia się do generowania archetypowego obrazu, że wszyscy imigranci są tacy sami, że cała imigracja jest zła i że cała przestępczość z niej pochodzi.
Cierpimy konsekwencje redukowania wszystkiego do czerni i bieli. W Ameryce Łacińskiej i innych krajach Trzeciego Świata, wraz z pojawieniem się ruchów autorytarnych i populistycznych, które bronią ciemnych interesów i polaryzują swoje społeczeństwa. Na Północy, wraz z nadejściem ksenofobicznych wyrażeń, które przypominają najgorsze, ale które usprawiedliwiają się „pewnie coś zrobili” lub „oni albo my”. Faktem jest, że nadawanie takim samym ważności krzykami postprawdy i jej influencerom, jak poważnym, ugruntowanym statystykom, zabija informację, a w konsekwencji niszczy debatę publiczną. Dla wielu z tych, którzy dają się temu ponieść, prawa człowieka „innych” zawsze będą drugorzędne.
Trump i jego agencje potrzebowały dużych liczb, żeby pokazać, że odnoszą sukces, że schwytały tysiące „zabójców i terrorystów”. Jednak listy przepełnione są osobami, które nie popełniły żadnego przestępstwa. O nielegalnej imigracji mówi się jako o zwykłym przestępstwie, ale wielu zatrzymanych miało dokumenty w porządku. A jeśli ludzie tacy jak Richard czy Fausta, albo tysiące przyzwoitych osób, które zostały okrutnie maltretowane, z naruszeniem ich praw człowieka, nie popełniwszy żadnego przestępstwa, stanowili mniejszość, wtedy ICE nie miałby powodu ich nękać.
Ostatecznie, żeby przerwać ten cykl dezinformacji, musimy zadać sobie pytanie. Jeśli podmiot istnieje tylko po to, żeby łapać winnych, dlaczego jest tak wielu niewinnych w strachu?
Udostępnij
Dla Instagrama: skopiuj link i wklej go w relacji lub wiadomości prywatnej.
Kontynuuj z
.jpg)
Polityka międzynarodowa
Niebieska fala: koniec woke?
Demokraci przygotowują się do określenia agendy, którą będą promować z Kongresu od stycznia 2027 roku.
Bernardo Gortaire Morejón
Polityka międzynarodowa
Geopolityka do granic możliwości: Czy grozi nam koniec zachodniej hegemonii?
W tej nowej odsłonie Świadomości Demokratycznej analizujemy najbardziej burzliwe fronty na forum międzynarodowym wraz z profesorem Federico Bauckhage.
Juan Tomás Jara Masson

Polityka międzynarodowa
Zostaliśmy ostrzeżeni
Globalna wojna jest bliżej, niż nam się wydaje.
Bernardo Gortaire Morejón
.jpg)
Komentarze
Brak komentarzy. Otwórz rozmowę.
Zaloguj się, aby komentować. Zaloguj się