Polityka
Du « Pick Another Senator » aux « Nove Dedos » : des échecs qui représentent un tout
Nieudane działanie lub wpadka nie definiuje porażki wyborczej, lecz staje się w końcu migawką tego, co naprawdę było za zaskakującym wynikiem.
https://conciencia-democratica.org/articulos/pick-another-senator-nove-dedos-fallidos?lang=plAutor Felipe Galli12 listopada 20268 min czytania
4 kwietnia 2023 roku amerykańska senator Cindy Hyde-Smith, przedstawicielka południowego stanu Mississippi z Partii Republikańskiej, podjęła decyzję polityczną. Ówczesny prezydent Joe Biden nominował Scotta Coloma, afroamerykańskiego prokuratora powiązanego z Partią Demokratyczną, ale o umiarkowanym profilu, na sędziego sądu federalnego w jej stanie. Potrzebował jedynie poparcia senatorów, którzy zgodnie z konwencją mieli prawo zablokować taką nominację sędziowską. Kolega Hyde-Smith, Roger Wicker (również republikanin), poparł Coloma, ale ona, powołując się na to, że Colom miał powiązania „woke” (progresywne) i był przychylny osobom transpłciowym, nałożyła weto.
Zaledwie rok później Donald Trump wygrał Mississippi z przewagą ponad dwudziestu czterech punktów. Ze swojej strony Hyde-Smith miała stanąć do wyborów w 2026 roku. W momencie podjęcia decyzji zablokowanie nominacji „woke” prokuratora wydawało się łatwym i trafnym apelem do jej konserwatywnej bazy. Mississippi, które według wszystkich szczegółowych wskaźników zwykle znajduje się na podium najbiedniejszych i najbardziej zacofanych stanów kraju, głosowało „na czerwono” od czasu, gdy biały konserwatyzm porzucił Demokratów na rzecz Republikanów prawie pół wieku temu. Przy głosowaniu niemal całkowicie podzielonym według linii rasowych i lekkiej białej większości Mississippi miało głosować „na czerwono” na zawsze. Nic do obawiania się.
I prawie trzy lata po pozornie zapomnianym incydencie sądowym, 22 lutego 2026 roku, Hyde-Smith podjęła decyzję werbalną. Udzieliła wywiadu telewizyjnego lokalnej stacji WLOX. Dziennikarz zapytał: „wielu ludzi zauważa, że cena wołowiny nadal rośnie, co robią republikanie, aby utrzymać koszty życia pod kontrolą?”. Hyde-Smith, która zresztą pochodzi z sektora przedsiębiorstw hodowlanych, próbowała sformułować odpowiedź o czekaniu na pozytywne wyniki gospodarcze, kończąc prawie żartobliwym tonem, że kupujący zamiast mięsa „mają wiele innych białek do wyboru”.
W tym momencie całe Stany Zjednoczone miały wzrok utkwiony w MidTerms, wyborach śródokresowych w listopadzie, podczas których odnawiano zarówno Izbę Reprezentantów, jak i jedną trzecią Senatu. W kontekście bardzo niekorzystnym dla obozu „czerwonego” Hyde-Smith musiała ubiegać się o reelekcję, ale nie istniał ani jeden sondaż, prognoza ani badanie statystyczne, które mówiłyby coś przeciwnego. Mississippi było stanem „Safe R” (bezpiecznie republikańskim). Nawet w najgorszym scenariuszu dla partii na poziomie krajowym miała ona do 95% szans na reelekcję. Kiedy mówiono o kluczowych pojedynkach, nikt – ani w mediach, ani w mediach społecznościowych, ani w wysokich kręgach Waszyngtonu – nie patrzył na Mississippi. Trudno winić Hyde-Smith za popadnięcie w tę samą niedocenę, co wszyscy inni.
Ale te dwa pozornie niepowiązane akty miały ogromny wpływ. Gdyby Hyde-Smith po prostu zatwierdziła nominację Coloma (co kilka lat wcześniej, w czasach większej współpracy dwupartyjnej, byłoby możliwe), ten nigdy więcej nie stanowiłby dla niej problemu. Byłby sędzią do końca życia, nie angażując się w politykę partyjną. A gdyby Hyde-Smith lepiej dobrała słowa w tym wywiadzie, nie stworzyłaby hasła ruchu politycznego, który – ku zaskoczeniu nawet własnych zwolenników – ostatecznie odniósł sukces.
Ale w końcu stało się to, co się stało. Scott Colom nie został sędzią, lecz kandydował jako kandydat Partii Demokratycznej pod hasłem „wolę wybrać innego senatora” i wyborcy stanu Mississippi go wybrali. Minimalną różnicą zaledwie 5 tysięcy głosów Colom pokonał Hyde-Smith i będzie pierwszym Afroamerykaninem od ponad 150 lat, który będzie reprezentował stan w Senacie. A gdy nadejdzie rocznica tego fatalnego wywiadu, Hyde-Smith (która do tego czasu będzie musiała wybrać inną pracę) przypomni sobie, że zła decyzja polityczna stworzyła jej rywala, zła decyzja werbalna dała mu chwytliwe hasło kampanii, a fatalna kampania sprawiła, że w odległym Forrest, hrabstwie nazwanym na cześć założyciela Ku Klux Klanu, czarny mężczyzna zdobył więcej głosów niż ona.
Oddalmy się od Mississippi i cofnijmy się o kilka dni do innego olbrzymiego kraju. 23 października w Brazylii odbywała się debata między dwoma kandydatami, którzy dwa dni później mieli walczyć w drugiej turze wyborów prezydenckich. Prezydent Luiz Inácio Lula da Silva z lewicowej Partii Pracy stawał w obliczu tego, co wydawało się pewną porażką. Jego rywal, Flávio Bolsonaro, syn jego poprzednika i kandydat prawicowej Partii Liberalnej, pokonał go o ponad 2 miliony głosów w pierwszej turze i z ponad 47% głosów jako minimum uważał się za zwycięzcę. Choć sondaże prognozowały nieco bardziej zamknięty obraz, zwycięzca pierwszej tury zawsze wygrywał drugą i uważano za prawie niemożliwe, by Lula odwrócił wynik.
Debata wydawała się zwykłą formalnością, dopóki Flávio nie wpadł na pomysł, by powiedzieć Luli żartobliwym tonem: „dajesz jedną ręką i zabierasz dziewięcioma palcami”. Chciał w ten sposób zrobić ukrytą aluzję do korupcji potępianej w rządzie Luli, ale uciekając się do wyraźnego odniesienia do stanu okaleczenia prezydenta, któremu brakowało palca w wyniku wypadku przy pracy w młodości. Lula ostro kontratakował, oskarżając go o oderwanie od problemów klasy robotniczej i żądając przeprosin. Flávio (który w tym momencie zdawał się przypominać sobie, że nie jest na forum ultraprawicowym Reddita, lecz w prawdziwym życiu mówi do prawdziwych wyborców) natychmiast przeprosił. Ale szkoda już była wyrządzona.
W ciągu kilku minut wzmocniona cyfrowa baza aktywistów rządu, „Armia Luli”, zasypała Flávio tą sprawą, czyniąc wirusowym hashtag #SomosTodos9Dedos i potępiając komentarze jako pogardliwe, klasistowskie i oderwane od rzeczywistości. Dla wielu centrowych i umiarkowanych wyborców (na których Flávio skoncentrował wszystkie swoje wysiłki, starając się odróżnić od ojca) kandydat nie wskazał starszego, zużytego i skorumpowanego lidera, lecz pośrednio obraził młodego człowieka, który stracił mały palec w wypadku spowodowanym pracą przy tokarce w hucie metalu, w nocy i będąc niepełnoletnim. Równocześnie jego decyzja o przeproszeniu osłabiła jego wizerunek w twardej bazie. Dwa dni później Lula zaskoczył i ostatecznie pokonał Flávio o 5 milionów głosów – marginesem jeszcze większym niż ten uzyskany nad jego ojcem cztery lata wcześniej.
Trudno przypisać wynik wyborczy konkretnemu wydarzeniu, takiemu jak niesprowokowany publiczny błąd kandydata. Nie zabraknie nawet oskarżenia o „niedocenianie” wyborcy przy takiej analizie. Jak można twierdzić, że przeważyło to, że Hyde-Smith mówiła o wyborze innych białek lub że Flávio Bolsonaro mówił o „dziewięciu palcach”? Czy nie przeważył bardziej wzrost kosztów życia, nadmierny wzrost cen benzyny, zagraniczne przygody wojskowe o niejasnych wynikach i celach oraz wszystkie inne bolączki, które skłoniły miliony Amerykanów do ukarania zarządzania Trumpa? Czy nie było bardziej istotne oddziaływanie środków podjętych przez Lulę w ostatniej chwili lub mobilizacja głosu katolickiego w celu powstrzymania politycznego wzrostu ewangelików?
Oczywiście niesprowokowany błąd lub lapsus musi zostać skutecznie wykorzystany przez rywala, aby jego wpływ był pewny. Cios nie nadchodzi, jeśli wróg nie ma gotowego miecza. Niemożliwe byłoby dla Scotta Coloma pokonanie Hyde-Smith bez wsparcia agresywnej kampanii bazowej, która zmobilizowała tysiące czarnych wyborców do ominięcia ograniczeń w głosowaniu nałożonych przez rząd stanowy, aby oddać głos, i która z kolei przekonała zaskakujący odsetek białych wyborców do przejścia na stronę „niebieską”. Lula nigdy nie mógłby pokonać Flávio bez odbudowy swojej koalicji z umiarkowanymi, katolickimi sektorami i swojego cyfrowego aparatu, który w ostatniej chwili zorganizowany na drugą turę osiągnął w trzy tygodnie to, czego nie udało się przez wszystkie poprzednie miesiące.
W porządku rzeczy przecenianie wyborcy może być w analizie równie niebezpiecznym błędem jak jego niedocenianie. A nawet w przecenianiu może tkwić (paradoksalnie) niedoceniające uprzedzenie. To znaczy sugerowanie, że gdy wyborca lub masa wyborców widzi postać autorytetu twierdzącą niemal pogardliwym tonem, że „mogą wybrać inne białka”, tylko obserwuje popełnienie aktu nieudanego i nie dostrzega całego symbolicznego podtekstu, który wyborca również wykrywa. Za zdaniem o białku kryje się odpowiedź na pytanie: „Co zrobisz dla mnie, swojego wyborcy?”: nic, i „Dlaczego?”: bo mnie to nie obchodzi.
W współczesnej erze cyfrowej trzy tygodnie to przytłaczająco długi okres czasu w porównaniu z tym, jak było zaledwie kilka dekad temu. Nasycenie informacyjne jest ogromne. Nie trzeba już oglądać podsumowania wiadomości w telewizji, które dostarczy tylko niektórych danych i w momencie, gdy ktoś będzie mógł lub chciał je zobaczyć. W ciągu sekund osoba, która nie jest nawet szczególnie politycznie zaangażowana (i pochodzi z tak różnych środowisk jak robotnik, gospodyni domowa, pracownik biurowy, właściciel firmy lub emerytowany senior), może uzyskać dostęp do najważniejszych wydarzeń dnia w tym samym czasie, gdy się dzieją, za pośrednictwem mediów społecznościowych.
Odłożając debatę o fake newsach lub negatywnym framingu na inny moment, zostajemy przy podstawach: dziś opinia publiczna może doskonale zmienić się z dnia na dzień. W ciągu tygodni można rozmyć dekady tradycji wyborczej lub pojednać wyborcę z partią, którą porzucił. Wszystko to prędkość.
Wobec tego wyborcy (zarówno ci z nas, którzy należą do sfery nauk społecznych, jak i ci, którzy nie) odwołujemy się do ekonomii uwagi. Te konkretne wydarzenia irytują i poruszają masy, ponieważ w rzeczywistości wyjaśniają całość. Najprawdopodobniej wszystko, co doprowadziło do zwycięstwa Coloma nad Hyde-Smith, istniałoby tak samo bez lutowego wywiadu, a wszystko, co pozwoliło Luli odrobić straty w wyborach z Flávio, było już zasiane przed porażką „dziewięciu palców”.
Jednak te wydarzenia nie są nieszkodliwe. To, co robią, to symbolizują. Dyskurs o białkach symbolizuje gospodarczą porażkę zarządzania Trumpa i jego wpływ na białą klasę średnią. Komentarz o „dziewięciu palcach” symbolizuje brak filtrów moralnych bolsonaryzmu (i jego odgałęzień) przy publicznym wypowiadaniu się o każdym, kto się z nimi nie zgadza.
Nie jest to coś ograniczonego do naszej epoki. Wcześniej, już wraz z nadejściem wielkich mediów, istniały te „epickie” momenty, które zdają się syntetyzować wynik wyborczy, podczas gdy w rzeczywistości go wyjaśniają i reprezentują. Mówiąc o wyborach, które zaznaczyły przywrócenie demokracji w Argentynie w 1983 roku, pamięta się o Herminio Iglesiasie, kandydacie peronizmu na gubernatora Buenos Aires, który na kilka dni przed głosowaniem spalił skrzynię z inicjałami Unión Cívica Radical. Dla wielu ten incydent sam w sobie wyjaśniał pierwszą porażkę peronizmu w wolnych wyborach, podczas gdy w rzeczywistości reprezentował szereg wartości i postaw, które argentyński elektorat, po pięciu dekadach puczów i przemocy politycznej, głęboko odrzucał. Odrzucenie, które znalazło wyraz w zwycięstwie Raúla Alfonsína. Coś takiego nie definiowało samo w sobie, ale było częścią całości, liczyło się.
A dziś liczy się podwójnie. Jutro będzie się mówić o wyborach senatorskich w Mississippi lub prezydenckich w Brazylii, a my, analitycy polityczni, będziemy odwoływać się do wykresów gospodarczych, rozbicia wyborców i aktywności w mediach społecznościowych. Dla zainteresowanych wyborców i zwykłych ludzi wielu zapamięta, że Hyde-Smith kazała im wybrać inne białko, a oni odpowiedzieli, wybierając innego senatora.
Udostępnij
Dla Instagrama: skopiuj link i wklej go w relacji lub wiadomości prywatnej.
Kontynuuj z
Opinia · Polityka
Od bojowego aktywizmu do próby demokracji wewnątrzpartyjnej: moja droga w sukcesji MRC
Spojrzenie od środka na odnowienie władz głównej partii opozycyjnej w Kamerunie.
Marie Flore Mboussi

Opinia · Polityka
A co, jeśli wygra Bregman?: „Prawdziwe (ale szybkie) wyjście przez lewicę”
Argentyńska lewica widzi okno możliwości. Co by się stało, gdyby je wykorzystała?
Felipe Galli
.jpg)
Polityka międzynarodowa
Ofiary ICE Trumpa: „Było nas dwudziestu siedmiu w pokoju 3x4”
Uliczne nękanie, arbitralne aresztowania, naruszenia praw człowieka, konstytucji i obowiązujących przepisów. Tak działa ICE, budząca strach agencja migracyjna Trumpa.
Felipe Galli

Komentarze
Brak komentarzy. Otwórz rozmowę.
Zaloguj się, aby komentować. Zaloguj się